به گزارش سلامت نیوز به نقل از جماران، باید برون‌داد واقعی حمایت از تولید ماده اولیه دارویی مورد ارزیابی قرار گیرد. چرا اسویکس ایرانی، که حتی ادعا شده بود از ماده اولیه داخلی تولید می‌شود، در بازار یافت نمی‌شود.

محمود هادی‌پور دهشال، مشاور بنیاد بیماری‌های خاص کمبود دارویی را متوجه داروهای وارداتی و بخشی را متوجه مشکلات تولید شرکتهای دارویی داخلی دانست و با بیان اینکه «در حوزه دارو کمبودهای جدی وجود دارد»، گفت: این کمبودها شامل دو دسته است. کمبود داروهای وارداتی که به دلیل عدم تخصیص ارز وضعیت نگران‌کننده‌ای دارد. دوم کمبود داروهای تولیدی است. این موضوع در حال حاضر یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعاتی است که در حوزه دارو مطرح می‌شود. وضعیت نامطلوب تولید دارو در داخل کشور پرسش‌هایی را به صورت جدی مطرح می‌کند. سالها این تبلیغ صورت گرفته که قرار است حجم زیادی از داروهای مورد نیاز در داخل کشور تولید شود و کشور به خودکفایی برسد. چندین دهه است که حمایت گسترده از این صنعت انجام شده است تا مانع خروج ارز از کشور شوند، اما در حال حاضر شرکتهای داخلی تولید دارو نشان داده‌اند که در تحقق این هدف موفق نبوده و با وجود حمایت گسترده نتوانستند نیاز دارویی کشور را در روزهای دشوار مرتفع کنند.

هادی‌پور با بیان اینکه در چنین شرایطی صنعت دارویی مدعی است که باید حمایت بیشتری را در ساختار کسب کند و تلاش دارد تا ضمن اصلاح قیمتهای دارو، چرخه مالی خود را حفظ کند، ادامه داد: این شرکتها مدعی هستند که عبور کشور از شرایط بحرانی، مستلزم حمایت بیشتر است. سالها این شعار داده شده است که تولید دارو باید از مواد اولیه داخل کشور انجام شود تا کشور را در مقابل تحریم و کمبود بیمه کند. متاسفانه در شرایط فعلی این پرسش به صورت اساسی مطرح می‌شود که آیا واقعا تولید ماده اولیه‌ای وجود داشته است؟ ماده اولیه داخلی چه بوده است که الان دیگر وجود ندارد؟

وی با بیان اینکه باید برون‌داد واقعی حمایت از تولید ماده اولیه دارویی مورد ارزیابی قرار گیرد، ادعا کرد: چرا اسویکس ایرانی، که حتی ادعا شده بود از ماده اولیه داخلی تولید می‌شود، در بازار یافت نمی‌شود، اما پلاویکس فرانسوی که در ایران بسته‌بندی می‌شود در بازار پیدا می‌شود. اگر تولید داخل دارو برای این بود که کشور در چنین شرایطی سرپا بماند چرا باید داروی ایرانی در بازار پیدا نشود اما داروی خارجی پیدا شود.

مشاور بنیاد بیماری‌های خاص تصریح کرد: مقابله با تحریم نیازمند حمایت از یک گروه خاص و ممنوعیت واردات نیست. لازم است تا همزمان منابع دسترسی افزایش یافته و واردات به صورت هوشمندانه مدیریت شود. در واقع همه موارد را باید به صورت همزمان مدنظر قرار داد.

هادی‌پور به کمبودهای دارویی اشاره و توضیح داد: در شرایط فعلی دو نوع زاویه دید نسبت به کمبود وجود دارد. در واقع کمبود بر مبنای نظر مدیران دارویی کشور و کمبود بر اساس نظرات مردم شکل گرفته است. مدیران دارویی بر اساس مولکول و ژنریک کمبود را اعلام می‌کنند. به طور مثال اعلام می شود امپرازول در بازار وجود دارد و کمبودی مشاهده نمی شود، اما بیمار بر این باور است که داروی فلان کارخانه برای او سازگاری دارد و چون وجود ندارد از نظر مردم کمبود محسوب می‌شود.

بر اساس نظر مدیران حدود 600 تا 700 کمبود دارویی وجود دارد و بر اساس نظر مردم این رقم خیلی بیشتر می‌شود. در مورد بیماران خاص سویچینگ دارو به این راحتی امکان پذیر نیست.

اگر مریض داروی خارجی استفاده می‌کرده است الان به راحتی نمی توان به او توصیه کرد که داروی داخلی استفاده کند. مدتی است که «دسفرال و جیدنیو» در دسترس بیماران تالاسمی نیست. این نکته در بسیاری از موارد، بر روند درمان تاثیر منفی گذاشته و برای سلامتی بیمار خطرناک است. این مشکلات در مورد بیماران خاص بسیار جدی است. داروهای حوزه صنعت پلاسما اکنون شرایط بحرانی دارد درحالی‌که سالها در مورد مشتقات داروهای صنعت پلاسما در داخل کشور تبلیغ می‌شد.

این داروساز در ادامه افزود: بیماران هموفیلی در حال حاضر برای تامین داروی خود با مشکلات جدی مواجه بوده و برخی از داروها مانند فاکتور۱۳ در بازار پیدا نمی‌شود. بعد از گذر از این بحران باید ضعف تولید دو دارویی از پلاسما در کشور و نقش تضاد منافع در تصمیم‌سازی در صنعت پلاسما مورد توجه قرار گیرد.

هادی‌پور به مکاتبه رئیس هیات مدیره کانون هموفیلی با کشورهای منطقه و WHOبرای تامین داروهای حیاتی اشاره کرد و گفت: سازمان‌های مردم‌نهاد باید در زمینه گشودن مسیر ویژه انتقال ارز و تامین دارو فعال باشند و البته وزارت خارجه باید بخشی را به همکاری با این نهادها برای نیل به این مقصود اختصاص دهد.

مشاور بنیاد بیماری‌های خاص با بیان اینکه وقتی همه اقلام ضروری در کشور گران شده است و ارزان ماندن دارو موجب ورشکستگی واحدهای تولیدی می‌شود که سالها نازپرورده بار آمده‌اند، اضافه کرد: وضعیت دارو با مشکلاتی مواجه است. متاسفانه به دلیل عدم پرداخت به موقع بیمه‌ها، داروخانه امکان پرداخت بدهی را ندارد. شرکت پخش هم نقدینگی کافی را ندارد. به همین دلیل این چرخه دچار مشکل می‌شود. بهتر است تا سیاست گذشته شرکتهای بیمه اصلاح شود و بیمه‌ها بدهی خود را به داروخانه‌ها به موقع بپردازد. نمی‌توان انتظار داشت بیمه بیشتر از 50 تا 60 درصد این افزایش قیمت را جبران کند و لذا باید سیاست پلکانی حمایت ایجاد کرد تا بیماران خاص و صعب‌العلاج کمتر آسیب ببینند.

هادی پور تصریح کرد: به محض عبور از دوران بحران باید تدابیری را در نظر گرفت تا سیاستهای اشتباه گذشته جبران شود. در این صورت صنعت دارو می‌تواند به عنوان یک صنعت واقعا توانمند متکی به مواد اولیه واقعا تولید داخل خود را بازسازی و احیا کند.